Prachtige interviews! Een heel mooi beeld van Kenia, heel hoopgevend. Ik hoop maar dat het ook klopt met de realiteit en dat dit beeld gaat doorzetten.
Dit is toch wel de beste impressie die ik tot nu toe heb gezien over Argentinië. Zeer mooi gemaakt. Het had voor mij wel wat langer gemogen. Knap dat iemand in 45 minuten een goede reflectie geeft van enerzijds de melancholie en het donkere verleden van het land en anderzijds de prachtige vergane glorie van Buenos Aires en het magnifieke landschap. Als er al ooit een poging is gewaagd om de ziel van Argentinië en de Argentijnen bloot te leggen, dan is dit toch wel een hele goede poging. Inhoudelijk miste ik wel één ding. Er is toch nog een substantieel deel van de bevolking, weliswaar een minderheid, die nog achter de militaire dictatuur staat. Hun argument is dat in die tijd er weinig criminaliteit was. Ik hoop van harte dat dit een minderheid blijft. Een goede film die gemaakt is over de misstanden (lees: verdwijningen) tijdens de dictatuur, is Garage Olimpo. Mijn respect gaat uit naar de dwaze moeders, die al gedurende 30 jaar om opheldering vragen over de verdwijningen. Het is alleen jammer dat sommige van deze dwaze moeders zich teveel verbinden met politieke partijen. Enfin, mijn complimenten voor deze aflevering. Ik heb zelf tweeëneenhalf jaar in Argentinië gewoond en deze aflevering kreeg het voor elkaar mij een zo sterk gevoel van heimwee te geven, dat ik een traan moest onderdrukken.
Prachtige uitzending over een volk dat niettegenstaande de verschrikkelijke beproevingen toch veerkrachtig en positief gebleven is. Wat een schoonheid, wat een melancholie, wat een poëzie. Poëzie van de onderdrukten heeft me altijd enorm aangesproken, overal ter wereld. Tango als troost in de muziek. En toch positief blijven! Donde esta volontad, hay un camino. Hopelijk is dit correct Spaans, klinkt te mooi om te vertalen in ons kille poldertaaltje. Niet te verwonderen dt Ché ook een Argentijn was! Hasta siempre! No pasaran! Proficiat makers, en dank! Phil
In 2008 was ik in Buenos Aires en woonde in de wijk San Telmo...Het tragische van het land is denk ik dat het zo geïsoleerd ligt (naast de tragiek van de huidige economische politiek en de laatste junta). want wie wil nou niet zo´n leuke Italiaanse immigrante in de trein tegenkomen, die met die typisch drukke Argentijnse handgebaren iets probeert duidelijk te maken over hoe haar ouders de junta beleefden. Qué sé sjo. Tragisch ook voor mij (en ik denk velen van ons) omdat wij dat land evenmin zo even kunnen bezoeken. Hartverwarmend.
Goede, mooie en informatieve aflevering.
Vooral waar Rob Hof het verhaal voor zichzelf laat spreken is het sterk en vaak ontroerend. De noeste wil om niet te vergeten wordt poezie, de levensdrang een expressieve tango. De persoonlijke anecdotes van Rob pasten niet goed bij die fijne sfeer die hij, met juiste distantie, op wist te roepen.
Ger Bertholet, Sittard
Ger Bertholet Sitard | 25 Augustus, 2010 - 23:07 |
Long time no see... hoe gaat het jullie?
Gelukkig zag ik op de site van de KRO dat er vanavond een futureexpress gepland stond. Heb gekeken en hoop volgende week op meer en weer.
wat is het toch fijn om mooie teksten te krijgen zo vlak voor het slapen gaan. Een volk dat een ander antwoord wli geven ipv mee te geven met de onderdrukking. Maar vooral iedereen wil toch machinist zijn?! Wat een beeldschone ontroerende documentaire, dan is mijn huis toch te klein voor de wereld waarin ik leef. Maar wel veilig.
Weltrusten.
Ik heb net via BVN de aflevering over Chili gezien; jammergenoeg alleen de laatste 15 minuten. Ik was erg aangedaan door de schoonheid van de opnames, landschappen, maar vooral van de keuze van fragmenten c.q. de delen van de interviwes met diverse Chilenen...want jullie maken keuzes ! Hartverwarmend... geeft de mens moed en hoop! De klapper op de vuurpijl was het einde met "Gracias a la Vida"...beter kon niet !!! Gefeliciteerd ! "A job well done !" (HRP te Curacao, 07-08-10)
Per toeval stuiite ik op een uitzending op BVN. Ben onder de indruk van het programma format. Goed camerawerk, montage, geluid en muzikale ondersteuning, verhaallijn en diepte.
Voor en tijdens de oorlog was ik daar. Het ontroert me om te zien hoe men de draad weer wil oppakken, ondanks al het verdriet, de nog niet geheelde wonden, de verwoesting. Zoveel jaar na dato is er nog veel te repareren, maar er loopt een volgende generatie op straat die vooruit wil maar in een isolement zit. Politiek Europa mag best wat meer aandacht aan de regio besteden. Ik hoop voor jullie dat de trein blijft rijden.
Ja, ik ben een jaar lang in 1968 drie keer per maand naar Tirana gereisd vanuit Frankrijk ,om daar levende kikkers te kopen voor consumptie in Frankrijk. OK Maar eerst dit, die oudere man en zijn vrouw in de trein vertelde dat hij 7 kinderen heeft 4 jongens en 3 meiden,deze man heeft zeer merkbaar nog altijd de vorm van spreken uit de tijd van de onderdrukking van ENVER en zijn mannen, dit waren eenvoudige lieden Patizanen geheten.Deze mensen waren op posten gezet in het lands bestuur. Hij deed mij denken aan een van hen.
In Parijs was het Albanees consulaat, Rue de la Pomme, alwaar ik een visa heb bemachtigd en zo naar Tirana kon reizen.
Naar eerst een potje te moeten schaken met de Joegoslavische douane , dat was verplicht, anders mocht ik niet door. Deze douane man vertelde dat er zo weinig reizigers passeren zodat hij zich matelooos verveelde. Ik reis af via Niemandsland en zie plotseling op 500 meter een hoge afrastering met grote porseleinen isolatie knoppen met hoogspanning en daarop rollen prikkeldraad. In het midden een groot hek uit tweedelen en aan de binnenkant een groot hangslot. Iets verder achter het hek, links tegen een bergwand, een klein huisje. Ik zie niemand en dacht direkt ,dit is wordt niets. Even toeteren en roepen en ja wel, boven in het huisje doet iemand een luik open en gebaard me terug te gaan. No, No ,riep ik , visa, en hield mijn paspoort boven mijn hoofd. Weldra ging het luik weer dicht en een paar minuten later stap iemand uit de deur van het huisje, geheel in uniform met een stoere pas en een kalashnikof dwars voor zijn borst, richting hek. Bij aankomst ,paspoort, was het enige wat hij zei en steekt zijn hand door een gat van het hek, bladert er doorheen en steekt het in zijn zak. Haalt de sleutel uit zijn andere zak en laat mij binnen. Het hekt gaat achter mij weer op slot.Ik sta met mijn auto voor het enige kleine huisje waar de man uitgekomen is. Ik moet uitstappen en de man gaat de auto onderzoeken. Alle kranten, tijdschriften en losse transiter radio neemt hij in beslag. Na een half uur zoeken en kijken, ook onder de auto, mocht ik door.
Ik zie tot mijn grote verbazing voor mij vier uit eenlopende karresporen. Ik wijs in de richting van de sporen en zeg, Tirana, Tirana. De man wijst zonder wat te zeggen naar het meest rechts liggende spoor en ik vertrek. Links en rechts huizen hoge rotsblokken waar ik tussen door rij. Nergens auto´s op de weg en in dit grens gebied geen mensen. Ik sukkelde langzaam naar de hoofdstad. Ik kan me voorstellen dat die jongeren zo mooi objectief praten die hebben dat niet meegemaakt. Ik zou er graag nog eens naar toe reizen.
redactie mag mij mailen.
Kenia
Prachtige interviews! Een heel mooi beeld van Kenia, heel hoopgevend. Ik hoop maar dat het ook klopt met de realiteit en dat dit beeld gaat doorzetten.
Argentinië
Dit is toch wel de beste impressie die ik tot nu toe heb gezien over Argentinië. Zeer mooi gemaakt. Het had voor mij wel wat langer gemogen. Knap dat iemand in 45 minuten een goede reflectie geeft van enerzijds de melancholie en het donkere verleden van het land en anderzijds de prachtige vergane glorie van Buenos Aires en het magnifieke landschap. Als er al ooit een poging is gewaagd om de ziel van Argentinië en de Argentijnen bloot te leggen, dan is dit toch wel een hele goede poging. Inhoudelijk miste ik wel één ding. Er is toch nog een substantieel deel van de bevolking, weliswaar een minderheid, die nog achter de militaire dictatuur staat. Hun argument is dat in die tijd er weinig criminaliteit was. Ik hoop van harte dat dit een minderheid blijft. Een goede film die gemaakt is over de misstanden (lees: verdwijningen) tijdens de dictatuur, is Garage Olimpo. Mijn respect gaat uit naar de dwaze moeders, die al gedurende 30 jaar om opheldering vragen over de verdwijningen. Het is alleen jammer dat sommige van deze dwaze moeders zich teveel verbinden met politieke partijen. Enfin, mijn complimenten voor deze aflevering. Ik heb zelf tweeëneenhalf jaar in Argentinië gewoond en deze aflevering kreeg het voor elkaar mij een zo sterk gevoel van heimwee te geven, dat ik een traan moest onderdrukken.
future express Argentina
Prachtige uitzending over een volk dat niettegenstaande de verschrikkelijke beproevingen toch veerkrachtig en positief gebleven is. Wat een schoonheid, wat een melancholie, wat een poëzie. Poëzie van de onderdrukten heeft me altijd enorm aangesproken, overal ter wereld. Tango als troost in de muziek. En toch positief blijven! Donde esta volontad, hay un camino. Hopelijk is dit correct Spaans, klinkt te mooi om te vertalen in ons kille poldertaaltje. Niet te verwonderen dt Ché ook een Argentijn was! Hasta siempre! No pasaran! Proficiat makers, en dank! Phil
Argentiniè
In 2008 was ik in Buenos Aires en woonde in de wijk San Telmo...Het tragische van het land is denk ik dat het zo geïsoleerd ligt (naast de tragiek van de huidige economische politiek en de laatste junta). want wie wil nou niet zo´n leuke Italiaanse immigrante in de trein tegenkomen, die met die typisch drukke Argentijnse handgebaren iets probeert duidelijk te maken over hoe haar ouders de junta beleefden. Qué sé sjo. Tragisch ook voor mij (en ik denk velen van ons) omdat wij dat land evenmin zo even kunnen bezoeken. Hartverwarmend.
Argentinie, angst en liefde
Goede, mooie en informatieve aflevering.
Vooral waar Rob Hof het verhaal voor zichzelf laat spreken is het sterk en vaak ontroerend. De noeste wil om niet te vergeten wordt poezie, de levensdrang een expressieve tango. De persoonlijke anecdotes van Rob pasten niet goed bij die fijne sfeer die hij, met juiste distantie, op wist te roepen.
Ger Bertholet, Sittard
Argentinië
Prachtig, Rob!
Long time no see... hoe gaat het jullie?
Gelukkig zag ik op de site van de KRO dat er vanavond een futureexpress gepland stond. Heb gekeken en hoop volgende week op meer en weer.
Fokke R.F.
mijn complimenten
wat is het toch fijn om mooie teksten te krijgen zo vlak voor het slapen gaan. Een volk dat een ander antwoord wli geven ipv mee te geven met de onderdrukking. Maar vooral iedereen wil toch machinist zijn?! Wat een beeldschone ontroerende documentaire, dan is mijn huis toch te klein voor de wereld waarin ik leef. Maar wel veilig.
Weltrusten.
Chili
Ik heb net via BVN de aflevering over Chili gezien; jammergenoeg alleen de laatste 15 minuten. Ik was erg aangedaan door de schoonheid van de opnames, landschappen, maar vooral van de keuze van fragmenten c.q. de delen van de interviwes met diverse Chilenen...want jullie maken keuzes ! Hartverwarmend... geeft de mens moed en hoop! De klapper op de vuurpijl was het einde met "Gracias a la Vida"...beter kon niet !!! Gefeliciteerd ! "A job well done !" (HRP te Curacao, 07-08-10)
Bosnië & Herzegovina
Per toeval stuiite ik op een uitzending op BVN. Ben onder de indruk van het programma format. Goed camerawerk, montage, geluid en muzikale ondersteuning, verhaallijn en diepte.
Voor en tijdens de oorlog was ik daar. Het ontroert me om te zien hoe men de draad weer wil oppakken, ondanks al het verdriet, de nog niet geheelde wonden, de verwoesting. Zoveel jaar na dato is er nog veel te repareren, maar er loopt een volgende generatie op straat die vooruit wil maar in een isolement zit. Politiek Europa mag best wat meer aandacht aan de regio besteden. Ik hoop voor jullie dat de trein blijft rijden.
Albanie Tirana zaterdag 3 april
Ja, ik ben een jaar lang in 1968 drie keer per maand naar Tirana gereisd vanuit Frankrijk ,om daar levende kikkers te kopen voor consumptie in Frankrijk. OK Maar eerst dit, die oudere man en zijn vrouw in de trein vertelde dat hij 7 kinderen heeft 4 jongens en 3 meiden,deze man heeft zeer merkbaar nog altijd de vorm van spreken uit de tijd van de onderdrukking van ENVER en zijn mannen, dit waren eenvoudige lieden Patizanen geheten.Deze mensen waren op posten gezet in het lands bestuur. Hij deed mij denken aan een van hen.
In Parijs was het Albanees consulaat, Rue de la Pomme, alwaar ik een visa heb bemachtigd en zo naar Tirana kon reizen.
Naar eerst een potje te moeten schaken met de Joegoslavische douane , dat was verplicht, anders mocht ik niet door. Deze douane man vertelde dat er zo weinig reizigers passeren zodat hij zich matelooos verveelde. Ik reis af via Niemandsland en zie plotseling op 500 meter een hoge afrastering met grote porseleinen isolatie knoppen met hoogspanning en daarop rollen prikkeldraad. In het midden een groot hek uit tweedelen en aan de binnenkant een groot hangslot. Iets verder achter het hek, links tegen een bergwand, een klein huisje. Ik zie niemand en dacht direkt ,dit is wordt niets. Even toeteren en roepen en ja wel, boven in het huisje doet iemand een luik open en gebaard me terug te gaan. No, No ,riep ik , visa, en hield mijn paspoort boven mijn hoofd. Weldra ging het luik weer dicht en een paar minuten later stap iemand uit de deur van het huisje, geheel in uniform met een stoere pas en een kalashnikof dwars voor zijn borst, richting hek. Bij aankomst ,paspoort, was het enige wat hij zei en steekt zijn hand door een gat van het hek, bladert er doorheen en steekt het in zijn zak. Haalt de sleutel uit zijn andere zak en laat mij binnen. Het hekt gaat achter mij weer op slot.Ik sta met mijn auto voor het enige kleine huisje waar de man uitgekomen is. Ik moet uitstappen en de man gaat de auto onderzoeken. Alle kranten, tijdschriften en losse transiter radio neemt hij in beslag. Na een half uur zoeken en kijken, ook onder de auto, mocht ik door.
Ik zie tot mijn grote verbazing voor mij vier uit eenlopende karresporen. Ik wijs in de richting van de sporen en zeg, Tirana, Tirana. De man wijst zonder wat te zeggen naar het meest rechts liggende spoor en ik vertrek. Links en rechts huizen hoge rotsblokken waar ik tussen door rij. Nergens auto´s op de weg en in dit grens gebied geen mensen. Ik sukkelde langzaam naar de hoofdstad. Ik kan me voorstellen dat die jongeren zo mooi objectief praten die hebben dat niet meegemaakt. Ik zou er graag nog eens naar toe reizen.
redactie mag mij mailen.